Żegnamy Spoltore

La sera ultima a Spoltore

Bowiem jutro nastąpi zmiana.
A dzisiaj pogoda była taka:

Jestem dziś zła na włoską nację. Niech nikt mi nie mówi, że mają kryzys, że w ogóle gdzieś jest kryzys. Jesteśmy na miejscu, szukamy domu do wynajęcia, przeszukujemy oferty, piszemy, dzwonimy. Chcemy zostawić im przecież nie tak małe pieniądze. Co w odpowiedzi? Niente! Cisza. Nie odpowiadają, nie są zainteresowani albo może piją akurat kawę i przecież nie mogą przerwać tej czynności, by napisać dwa zdania mailem albo odebrać telefon. Ja rozumiem - taki naród, taka nacja, specyficzna, już się na niej poznałam trochę, ale w tej chwili jest to irytujące. Załatwienie z nimi jakiejkolwiek sprawy jest nie na moją słowiańską cierpliwość :) Ale mimo to, ruszamy stąd... A o tym gdzie, mam zamiar napisać jutro. Alfredo twierdzi, że non c'è problema i skrywam nadzieję, że rzeczywiście tak będzie z powodu tego, że opuszczamy jego farmę o tydzień wcześniej, niż zakładaliśmy.

Dziś byłam w malutkim sklepiku, na jeszcze mniejszych zakupach. Pierwszy raz, bo wcześniej robiliśmy zakupy w dużych marketach. Przez chwilę poczułam się tak, jak trzeba - trochę miłych słów, niewielka torba z zakupami i przejście przez miasteczko - wioskę :) Po drodze zrobiłam zdjęcie spoltorańskiej kwiaciarni :)

Pola, łąki i szaber :)

W każdym włoskim gospodarstwie, czy to w domu, czy chatce letniskowej, w obiektach typu cottage, chalet czy nawet w najmniejszym pokoju do wynajęcia, niezależnie od tego jaki poziom luksusu reprezentują wymienione, na wyposażeniu znajdzie się zawsze colapasta (czyli durszlak) oraz cavatappi (czyli korkociąg), bo jakże można wyobrazić sobie codzienne funkcjonowanie bez makaronu i wina?:)

Nawet w "naszej" naprawdę skromnie wyposażonej kuchni oba przyrządy leżą - można powiedzieć - wyeksponowane :)

Byliśmy dziś na spacerze z Wiki po najbliższych okolicach. Zapędziliśmy się nawet pod dom Alfredo (mieszka w domu, który nie wygląda lepiej niż ten, w którym my jesteśmy). Wróciliśmy z zerwanymi na łące orzechami, które wrzuciliśmy do naprędce spreparowanego z koszuli worka i z kilkoma zdjęciami.

Nasze najbliższe sąsiedztwo, czyli zawsze mogło być gorzej :)

Rośnie tu bardzo dużo takich bardzo wysokich traw, podobnych do naszych trzcin tylko o wiele wyższych

Papryczki chilli

Tak już z pewnej wysokości widać nasz dom - zoomowany

Taki typowo włoski widoczek

Rzut na centrum Spoltore

Fragment posesji Alfredo

Koza też należąca raczej do Alfredo

Tak widać naszą rezydencję z działki Alfredo - oczywiście znowu zoom

W Spoltore...

... dziś taka pogoda :)

Spoltore od środka

Cały czas jest 30 stopni, ale wiatr i ciągle przemieszczające się po niebie chmury powodują, że nie męczy nas upał i pogoda wydaje się idealna. Tylko Wiki trochę narzeka, ale staram się jej stworzyć jak najlepsze warunki, czyli zamknięte okiennice w sypialni w godzinach najwyższych temperatur.

Nie pojechaliśmy jednak dziś do Chieti tak, jak to było w planach, tylko je znowu zmieniliśmy (czytaj: "zmieniłam":) Ale o tym na razie nie piszę. Wybraliśmy się po południu do centrum Spoltore, czyli tego miasteczka - wsi, w której mieszkamy, ale nasza chata jest na całkowitych jej peryferiach.

Tuż za tym klasztorem zaczyna się dość stromy zjazd w dół, który prowadzi do naszej chatki

A to i parę kolejnych zdjęć to już samo miasteczko

Tak widać miasteczko, kiedy zjeżdżamy naszą drogą w dół

Alfredo zostawia nam prezenty...

Wędrując po Spoltore natrafiliśmy na pescheria - malutki sklepik ze świeżymi rybami i owocami morza. Tam kupiliśmy eksperymentalne owoce z morza :) Oto jeden z nich (pani sprzedająca powiedziała, że to się nazywa eicale, ale Włosi nazywają to panocchie :) Niech Was nie zmylą te ciemne plamki - to nie oczy tylko odwłok panocchie - czyli dla zmyłki wobec wrogów, na dole widać głowę, a na górze jakieś tam organy, które pewnie atakują intruza :)

W drodze do i w Scanno

Abruzja jest jednak piękna, tylko trzeba wjechać w jej głąb. Zweryfikowałam swój osąd i wróciłam oczarowana górskimi terenami, a na końcu miasteczkiem Scanno. Obok jest drugie - Villalago (a pomiędzy nimi śliczne jezioro), ale na pojechanie tam nie starczyło nam już czasu. Po zjeździe z autostrady ok. 10 km jedzie się bardzo krętymi, wąskimi i niebezpiecznymi drogami, dlatego woleliśmy wracać, kiedy będzie jeszcze jasno. Zwłaszcza, że naszym towarzystwem w drodze byli sami tubylcy, czyli szaleni kierowcy :)

Rejon Scanno nie jest jednak miejscem na nasze dłuższe zamieszkanie, bo jest tam już po prostu dosyć chłodno i będzie coraz chłodniej. Z naszego miejsca do Scanno przejechaliśmy w półtorej godziny i podczas tej drogi temperatura spadła o dokładnie 10 stopni :) Niesamowite. Wjeżdżaliśmy coraz wyżej i z 30 stopni zrobiło się 20.

Ale grzechem byłoby uznać tę wycieczkę za zmarnowany czas. Tam jest przeeeepięęęknie! 

Przerywam na chwilkę, bo właśnie na naszym tarasie pojawił się jakiś wiejski, rudy kot :) Nasze mieszkanko mieści się na wyższym poziomie, wchodzi się do niego po schodkach - na prawo jest duży taras, a na lewo wchodzi się do domu. Ja siedzę teraz w kuchni, która jest pierwszym pomieszczeniem. Drzwi są cały czas otwarte. Laptop stoi na drewnianym stole, tuż obok wejścia, więc widzę dużą część tarasu i górną część schodów. Piszę sobie, piszę i kątem oka zobaczyłam, że coś się rusza. Kociak stoi i patrzy (Wiki leży na kocyku w sypialni) - pewnie będziemy musieli się z nim podzielić naszą kolacją (mamy kilka małych rybek, które okazały się morszczukami, ale właśnie w takiej mniejszej niż u nas wersji - podobne do sardynek).

Wracając do Scanno - droga do tego miasteczka jest wielce malownicza, niesamowita. Obudziła się we mnie ponownie dusza prawdziwego dziennikarza albo reportera, bo wyskakiwałam z samochodu na tych krętych drogach, żeby zrobić jakieś zdjęcie :) A. z tego powodu zatrzymywał się w małych zatoczkach. Ale tak naprawdę, żeby oddać piękno tych okolic trzeba byłoby fotografować co dwie minuty i oczywiście mieć do tego talent. Ja go nie posiadam, więc oglądając poniższe zdjęcia wyobraźcie sobie, że było tam jakieś 10 razy piękniej niż na fotkach :)

Kiedy zobaczyliśmy przycupnięte skupiska kamienistych domków, momentami dosłownie jakby przyklejonych do stromych ścian gór, wiedzieliśmy, że zbliżamy się do okolic Scanno. Spacerowaliśmy tam chwilę, czułam motyle w żołądku i wieeeelką melancholię. Kamieniczki stare jak świat o ponadczasowym uroku, zero turystów, tylko Włosi, głównie panowie, w różnym wieku, siedzący przed kawiarenkami, popijający popołudniowe espresso na przemian z kieliszkiem wina albo siedzący pod murami starego kościoła i głośno debatujący o bardzo ważnych nieważnych sprawach :) Oni naprawdę mają na wszystko czas, myślą o sobie i kochają życie :)

Z miłości do Abruzji :)

No i to tyle o Scanno i okolicach.

Czy wspominałam, że Alfredo przyniósł nam już drugą butelkę wina w prezencie ?:)